Míriam

В твоите очи, Мириам
В твоите очи, Мириам, аз съм глупак, тъп, малоумен, безполезен, един идиот, магаре…

С камък в гърдите и сълзите в очите опитвам се да дишам, но боли… Какво ли е било? С кого ли е било? Любов ли е било? Една лъжа ли е било?

Но камъкът в гърдите все по-тежък е с дните: знаеш по-добре от мен, какво… Какво ли е било? С кого ли е било? Любов ли е било? Една лъжа ли е било?

В твоите очи: não pensar em ti! Míriam, já não quero saber se foste boa então ou só uma ilusão, mas não me deixaste escolha!

В твоите очи: não pensar em ti! Míriam, já não quero saber se a tua intenção foi pura sedução… Quero esquecer-te, não posso amar-te!

Винаги, когато ме погледнеш в очите, винаги се питам аз „Какво?“… Какво ти е било в твоето легло, в твоите ръце, дълбоко в моето сърце⁉

С тебе се сравнявам и без тебе полудявам! Искам да не мисля за това, какво ти е било в твоето легло, в твоите ръце, дълбоко в моето сърце⁉

В твоите очи: não pensar em ti! Míriam, já não quero saber se foste boa então ou só uma ilusão, mas não me deixaste escolha!

В твоите очи: não pensar em ti! Míriam, já não quero saber se a tua intenção foi pura sedução… Quero esquecer-te, não posso amar-te!

Времето лекува, но изглежда много се страхува! Жал ми е да заличим всички спомени (спомени)… По нашите места, старите места, скитам се сега… Всяко нещо ми напомня само теб, само теб! (Míriam: ¡Efectivamente!)

В твоите очи: não pensar em ti! Aз да те обичам не мога! A tua intenção foi pura sedução! Не, не мога да те обичам! Не мога, не, не мога, не мога да те обичам… (Мириам: Те кйеро!)

Míriam